Let’s meet where 2 continents meet

Ondertussen zijn we hier al een goede twee weken, tijd voor meer inside-information.

Voor ik het vergeet: onze eerste stapjes op school. We vonden ondertussen een short cut naar de campus en doen er nu een kleine 50 minuten over, waar ik mee kan leven (het boot-gedeelte maakt werkelijk alles goed). Onze campus doet me denken aan een militair hospitaal en om in de sfeer te blijven is ook de lunch, die aan de spotprijs van 75 cent wordt geserveerd, op z’n gevangenis’ (maar best wel lekker). De introductiesessies van de lessen waren erg interessant, ben benieuwd hoe zich dat hier allemaal verder gaat ontplooien. De proffen zijn vriendelijk en aangenaam, de klasjes bescheiden en de combi bank+stoel ineen lokt bij mij een claustrofobische reactie uit (ik zie ruimte voor verbetering). Binnenkort beeldmateriaal van de hele setting!

Op algemener vlak zijn we bezig aan een “Tourist 2 Local”-transformatieproces, wat onder meer het bijschaven van ons Turks inhoudt, het uitbreiden van onze Turkse vriendenkring, onszelf nog meer inwijden in de Turkse keuken en in de Choix de Vivre van de Turken in het algemeen. Gaat goed tot hier toe, we maken vorderingen op alle gebieden. Vooral de culinaire reis door de alles-overheersende eetcultuur valt behoorlijk in de smaak. Verder zijn we ook maar ineens in het Istanbulse nachtleven gedoken, zit helemaal goed.

Ik ben hier met andere woorden goed aan het aarden, het voelt zelfs een beetje als thuiskomen. Het enige dat ik nog echt mis is sport. Istanbul is qua geografische vormgeving het best te vergelijken met een eierkarton. Mijn voorgenomen sportieve ambities voor dit semester zijn dan ook een stille dood aan het sterven. Gelukkig brand er nog een klein licht in onze far-far-away (sport)campus.

Ten slotte nog iets Internationale-Betrekkingen-en-Diplomatie-gerelateerd: top (studie)keuze, top bestemming! Je voelt echt dat het hier aan het gebeuren is, hier en nu. Nog een Landertje aan m’n zij en ik vertoef voor de komende jaren in het Parijs van het Midden-Oosten.

Kortom het plaatje is hier perfect en de vooruitzichten zien er alleen maar veelbelovender uit (als in ‘Zwoele zomer aan de Turkse Riviera’). Ben er helemaal klaar voor!

Beeldenstorm

Om jullie de vertraging van het foto-wonder dat ik niet ben te besparen bij deze de fotoblog van m'n buddy Anne-Sophie: http://ansoinistanbul.fredericdeschepper.be/#home

Vermits haar verhaal (tot hier toe toch nog) mijn verhaal is. Enkele impressies ...

Instant Istanbul

Merhaba!

Een huis, stilletjes aan een thuis; een dolmusj, bus, ferry of kabelbaan, het openbaar vervoer heeft zo goed als geen geheimen meer voor ons. Zelfs de bijzaak “regelen-van-studie-aangelegenheden” komt vlotjes in orde. We zitten helemaal op het juiste spoor.

Maar laat me beginnen bij het begin, dat is met het vliegtuig (geen businessclass deze keer, jammer) aankomen in een sneeuwstorm. Bussen naar Kadiköy, in Azië, naar ons hostel. Verloopt allemaal vlotjes. Daarna ongeveer half Istanbul gespamd om een kamer te bemachtigen en de dag daarna een uitputtingstochtje Istanbul-afstappen, gepleegd om appartementjes te bezichtigen. Oorspronkelijk zouden we in Azië wonen maar na een verlicht moment tijdens een çay in een gezellig café aan de Bosporus, besluiten we om ons geluk toch maar in Europa te beproeven.

Het eerste was meteen raak: leuke buurt, check, proper appartement en kamer, check, betaalbaar, check, huisbaas te vertrouwen, check (tot hier toe toch) en zelfs een bonus: twee kamers in hetzelfde appartement zodat ik en Anne-Sophie nu roomies zijn! Het enige ongemak is de trip van ons huisje naar de campus, dat wordt schipperen tussen Azië en Europa. Anderhalf uur (minimum) bussen, boten, bussen. Maar langs de andere kant valt de campus waar wij les hebben bijna van de wereld (en letterlijk van mijn Istanbul-map) dus wie wil in godsnaam daar gaan wonen?! Gelukkig hoeven we dat uitje slechts één keer in de week te maken, gezien we slechts twee vakken volgen en chanske, op dezelfde dag. EN er is een olympisch zwembad op onze campus, ik denk: baantjes trekken!

Maar genoeg over de bijkomstigheden, ISTANBUL: Het is hier geweldig! De ligging van de stad op twee werelddelen is gewoonweg geniaal. Verzichten die je blik wegdragen naar heuvels bezaaid met moskeeën, de Bosporus die zich een weg slingert tussen twee werelden en de habitat vormt van zo’n half miljoen meeuwen en evenveel aalscholvers. Eten is ALTIJD in ons 180° gezichtsveld aanwezig en het stoere Ali-baba imago van de gemiddelde Turk smelt als sneeuw voor de zon als je om inlichtingen vraagt. Nu nog Turkse vrienden en we zitten gebakken.

Alles loopt hier verder verdacht vlot. Misschien is het onze ervaring van eerdere avonturen of het feit dat we onze speurtocht en vraagstukken kunnen delen (strenght in numbers!) maar ik denk dat Istanbul hier zeker ook zijn verdienste aan heeft, een pluim dus voor de goede organisatie (behalve dan die van de immigratie, ik ben hier semi-legaal toegekomen maar denk dat ik clandestien weer ga vertrekken). Voor wie zich mijn eerste stappen in Zuid-Afrika nog herinnert: een wereld van verschil!

En nu praktisch: Ik heb nog geen Turkse nummer en Proximus laat mij hier volledig in de steek, maar dit is wel al ons adres:

Fien Hiel
Akarsu Caddesi, Anahter sokak 6/3
Cihangir, Beyoğlu
Istanbul
Turkey

Tot binnenkort met meer nieuws (en foto's van mijn prinsessenkamer!)

Groetjes!

Net terug ... bijna weer weg

Een nieuw avontuur een nieuwe blog.

Over enkele dagen ruil ik mijn vaste stek weer in voor een leven aan de andere kant. Tijd voor nieuwe duizend-en-één-nacht verhalen.

Vanaf 9 februari opnieuw live vanuit zuidelijkere oorden!

x