Sena

Strait view

Examens

Aah examenweek, dan heeft ne mens al eens tijd om een blogbericht te schrijven. Ik heb donderdag een examen en dan de week daarna woensdag. Normaal had ik gisteren (yup, zondag 1 april) m’n eerste examen maar iemand heel wijs aan de universiteit heeft zich de heilige waarden van een zondag herinnert, dus dat examen is verzet. En voor wie zou denken examens, stress, bureau-getuur tot in de vroege uurtjes, niet echt aan de Marmara Universiteit. Voor één examen heeft de prof ons twee weken geleden ‘omwille van omstandigheden’ alvast de examenvraag meegedeeld. Citaat “Ik wil vermijden dat jullie een shock-ervaring hebben tijdens de mid-terms”. Daarbij vond diezelfde prof het de voorbije week noodzakelijk om alvast zijn eigen visie op een aantal subdelen van de examenvraag te geven, als in, “ik zou het zo doen …”. Owkay tot zover het zelfstandig-leren-verwerken-van-een-grote-hoeveelheid-leerstof-harde-leven van een universiteitsstudent. Ik ga nog even dolfijnen spotten.

Verder ben ik naarstig aan het joggen. Het is niet omdat dat hier quasi onmogelijk wordt gemaakt, dat we daar dan ook aan moeten toegeven. Dus trok ik vanochtend, erg vroeg, naar het Taksim ‘Park’. Om jullie visueel mee te krijgen, dat bestaat uit de volle drie bomen, plus fontein. En hier en daar een plukje bloemperk. Heel mooi. Vandaag een speciale ervaring trouwens, het hele park werd bezet door tot de tand gewapende politie-eenheden. Strategisch opgesteld in elke hoek en een soort van hoofdkwartier van politiebussen rechts van boom drie. En masse politie-aanwezigheid is hier niet meteen een merkwaardigheid, maar toch, moet dat dan in de enige vierkante meter gebeuren waar ik kan gaan joggen? Na drieënhalve ‘ronde’ in het park onder het waakzame oog van m’n personal bodyguards hield ik het dan ook maar voor bekeken.

We gingen ook nog naar de dierentuin zaterdag. Een leuk uitstapje met Barbaros, onze huisbaas en zijn zoon. Een uurtje rijden, ergens aan de rand van de stad, ligt een samenraapsel van kooien en met netten afgespannen terreinen, ongeveer de grootte van de dierentuin in Antwerpen. Ik kreeg maar een triest gevoel bij de zakdoekgrote habitat van de zwarte panter, de Siberische tijger en de Savannah leeuw. Die beesten ademen verveeldheid uit. Los daarvan zag ik er het meest bizarre dier dat ik ooit heb gezien (zie foto). Ik heb er verder geen woorden voor. Al bij al een leuke dag onder een heerlijk verwarmende zon!

Bosporusbeesten

Ik zit vandaag weer op m’n plekje onder de moskee, met een sapje in de hand, genietend van de lente en plots … eentje, ik heb het vast niet goed gezien, nog een! Daar! En nog een en nog een, DOLFIJNEN!! In de Bosporus! En mijn dag kan niet meer stuk.

En omdat ik toevallig in de mood was schreef ik er een haiku bij:

Dol fijn fijn gevoel

Achter- en onderwegen

Zonder omkijken

Of we gaan eens naar 'den Hamam'

We brachten zonet ‘genieten’ naar een heel ander level: dat van de Hamams of Turkse badenhuizen. Een Turks brood is iets dat ze in de Brederodestraat hebben verzonnen maar het Turkse stoombad bestaat echt! Via een zijingang (de echte is voor de mannen) worden we ondergedompeld in een wereld van nevel en warmte. In de entree verwelkomt een gezellig keuvelend groepje halfnaakte, goed in het vlees zittende, vrouwen ons. Geen gêne. We worden in een kleedkamertje geduwd, krijgen een vodje dat in een vorig leven een stukje van een vast heel mooi tafelkleed was en een stel slippers dat me even doen twijfelen om alles maar te vergeten (het afgeknaagde soort), maar ik ga door. Vodje omgeslagen, slippers aan m’n voeten, op naar het bad-gedeelte. Binnen is het prachtig. Het geheel is van marmer, bestaat uit een aantal verschillende kamers met koepels waar via kleine ronde gaten licht naar binnen schijnt. Een aantal vrouwen wast, wordt gewassen, of zit tegen de muur waaraan verschillende marmeren ‘lavabo’s’ vastzitten en waarin non-stop water vloeit. We kijken hier duidelijk niet op een druppel meer of minder. Het water is een mix van gloeiend heet (waarom moest ik nu ook net daar mijn hand onder steken) en koud. Je wordt daar dus even gedropt, vrouwtjes gooien badjes water over je heen en laten je verder met rust zodat je jezelf met badjes water kunt overgieten. Het wordt ondertussen al behoorlijk warm.

Na een tijdje worden we vriendelijk verzocht om op de marmeren steen in het midden van de ruimte te gaan liggen, ‘Schlafen, schlafen’ blijft ons vrouwtje maar zeggen. Aight, doen we. Wauw, heet, dat ding wordt verwarmd! Heerlijk, in het begin, dan wordt het toch wel heel warm, ik draai me een keer om, misschien toch maar een keer terugdraaien, warm. Goed aan’t parelen. Na eerder lange tijd op de steengril (uiteindelijk toch wel geniaal) worden we onder handen genomen door de regulars van de hamam (zie je zo). Met een ruwe handschoen worden we letterlijk afgeschuurd, op het pijnlijke af, maar ik ben er zeker van dat geen enkele dode huidcel die behandeling heeft overleeft. Eerst op de buik, een tik op de billen en een veelzeggende blik betekent ‘draaien’, op m’n rug dan, en m’n armen krijgen nog eens aparte aandacht. Dan worden alle dode cellen van me afgespoeld en mogen we nog even verder grillen. Dan volgt een inzeepsessie. Eigenlijk is het een zeep-massage, heerlijk. Nadat deze is afgelopen is er uiteraard weer de cup-shower en dan … worden m’n haren gewassen. Na enkele haar-gerelateerde jeugdtrauma’s ben ik niet zo happig op mensen dia aan m’n haren zitten en dit vrouwtje sure did me al die leuke trauma’s even herbeleven. Maar ze zijn schoon nu, kraaknet.

Helemaal knock-out krijgen we een handdoek omgeslagen en worden we opnieuw naar de binnenplaats geleid om rustig te bekomen. We voeren in ons vrouwtje haar best-wel-ok-Duits en ons ongeveer-onbestaande-Duits nog een ‘gesprekje’ en beloven hen om snel weer te komen. Volledig verdwaasd en ontnomen van al onze krachten, slepen we onszelf naar de moskee om de hoek en laten we het allemaal nog even bezinken. Nagenieten op het zonovergoten binnenplein. Laten we dit het begin van een zondags ritueel noemen.

Feel-good-view

“ ‘Wij zijn die gaan’ schreef de Argentijnse dichter Jorge Luis Borges. Geen idee waarom de meesten onder ons dan eeuwig blijven waar ze zijn, op veilige afstand van elk verlangen.” Dit las ik enkele dagen geleden in DS. Kan ik me in vinden. Alleen zit mijn avontuur even in het slop. Ik ben maar weer eens ziek (ter hoogte van hoofd-oor-keel). Het heeft vast iets te maken met sightseeing in GEEN weer. Een paar dagen geleden sneeuwde het nog, maar ik wil er eigenlijk niet over praten.

Ik heb me in die drie dagen dat ik volledig out was (ik ben nu semi-hersteld) wel uit de winter geslapen. We mochten uiteindelijk de zon in al haar glorie weer verwelkomen en de stad ziet er prachtig uit. Ik zit hier momenteel op m’n lievelingsplekje, onder de moskee, zon in m’n gezicht en haren (lichtjes) in de wind en een werkelijk a-dem-benemend uitzicht, op het puntje waar drie werelden samenkomen: de oude stad, gescheiden van het nieuwe Istanbul (zit ik nu) door de ‘Golden Horn’, een zeearm van zo’n tien kilometer lang, en uiteraard de Aziatische kant. Soit heel veel water dus. Ook veel bootverkeer trouwens, lijkt van hieruit wel zeeslag. Dikke vijf- en vierpunters, maar ook een hele hoop tweepunters die zich een weg wriemelen over en door het zeekanaal. Het zou een mooie (en best wel moeilijke, met al dat blauw) puzzel zijn.

De weerschitterring van de zon op al dat water geeft het geheel on-top nog een magische nasmaak.

Genieten ... en verder eigenlijk niks.

Ontbijten aan de Rivièra