Feel-good-view

“ ‘Wij zijn die gaan’ schreef de Argentijnse dichter Jorge Luis Borges. Geen idee waarom de meesten onder ons dan eeuwig blijven waar ze zijn, op veilige afstand van elk verlangen.” Dit las ik enkele dagen geleden in DS. Kan ik me in vinden. Alleen zit mijn avontuur even in het slop. Ik ben maar weer eens ziek (ter hoogte van hoofd-oor-keel). Het heeft vast iets te maken met sightseeing in GEEN weer. Een paar dagen geleden sneeuwde het nog, maar ik wil er eigenlijk niet over praten.

Ik heb me in die drie dagen dat ik volledig out was (ik ben nu semi-hersteld) wel uit de winter geslapen. We mochten uiteindelijk de zon in al haar glorie weer verwelkomen en de stad ziet er prachtig uit. Ik zit hier momenteel op m’n lievelingsplekje, onder de moskee, zon in m’n gezicht en haren (lichtjes) in de wind en een werkelijk a-dem-benemend uitzicht, op het puntje waar drie werelden samenkomen: de oude stad, gescheiden van het nieuwe Istanbul (zit ik nu) door de ‘Golden Horn’, een zeearm van zo’n tien kilometer lang, en uiteraard de Aziatische kant. Soit heel veel water dus. Ook veel bootverkeer trouwens, lijkt van hieruit wel zeeslag. Dikke vijf- en vierpunters, maar ook een hele hoop tweepunters die zich een weg wriemelen over en door het zeekanaal. Het zou een mooie (en best wel moeilijke, met al dat blauw) puzzel zijn.

De weerschitterring van de zon op al dat water geeft het geheel on-top nog een magische nasmaak.

Genieten ... en verder eigenlijk niks.